Krzysiek jedzie do Afryki

Jak wiecie, sporo się najeździłem... Podczas podróży spotykałem masę ludzi. Opowiadali jak ucieleśniły się ich pomysły na podróżowanie. Z pozoru szalone marzenia. Para Polaków w trasie od roku, spędzili pół roku w Indiach, ale spotkaliśmy się w nepalskim Kathmandu. Chłopak zarabiał zatrudniając się w lokalnych studiach tatuażu, (nie pamiętam niestety co robiła dziewczyna). Niemcy, którzy sprzedali mieszkanie i ruszyli w podróż dookoła świata. Poznałem ich w Ammanie, omawiali wyjazd to Turkmenistanu. Żeby zobaczyć gigantyczny złoty pomnik, który wybudował "lud" ukochanemu władcy, byli gotowi przeszmuglować się w tankowcu. Kiedy Krzysiek, którego poznałem prowadząc warsztaty fotograficzne, poprosił o wsparcie dla swojego pomysłu, po prostu nie mogłem odmówić. Wymarzył sobie projekt, o którym zwyczajnie trzeba opowiadać.

Prorok, którego nie było

Nazwałem go "prorokiem", bo nawet nie pamiętam jak ma na imię. Nie było języka w którym moglibyśmy się porozumieć. On nie znał słowa po angielsku, ja nie znam laotańskiego, ani jego plemiennej odmiany. którą posługiwał się mój przepowiadacz przyszłości. A jednak - pogadaliśmy jak starzy znajomi. A w prezencie na koniec dostałem niezwykła przepowiednię, która się ziściła. I choć nie jestem przesądny, lubię wierzyć, że to wszystko dzięki jego słowom. Pardon, gestom.

Nowa, świecka tradycja

Tradycyjny laotański pogrzeb, rok 2011. fot. K.Grodecki

W Laosie współistnieje co najmniej 80 różnych plemion. Wiele z nich posługuje się własnym, innym niż laotański, językiem. Praktycznie każde z nich ma odmienną kulturę, zwyczaje. Najszybciej umiera zwyczaj noszenia tradycyjnych ubiorów, dlatego ucieszyłem się, gdy trafiłem do wioski, w której był jeszcze praktykowany. Poniewczasie przekonałem się, że radość moja jest przedwczesna a tradycja zwyczajnie nie ginie - jest zastępowana przez nową.